جنایتکار امریکا ناظر جنایت اداره کابل

جنایتکار امریکا ناظر جنایت اداره کابل
این روز ها بار دیگر شاهد روزهای پرخون در اقصی نقاط سرزمین خود هستیم جنایتکاران امریکایی با حملات هوایی شبانه و روزانه و پیاده نظام آن (نیروهای اجیر تحت الامر اداره کابل) از راه زمینی با انداخت های کورکورانه شب و روز ملت مظلوم ما را به خاک و خون کشانده و زندگی نسبتا شیرین و امن را در کام ملت تلخ و پر خطر نموده است.
درد آنجاست که مرتکب جرایم جنگی در افغانستان یعنی اشغالگران هر جنایتی در هر حجم و مقیاسی که مرتکب می شوند اداره کابل نه اینکه در مخالفت شان کمترین واکنشی از خود نشان نمی دهد بلکه با لبخند و التماس به بهانه سرکوب مخالفانش حمایت نیز کرده و رسانه های زرخرید به تبعیت از مقامات کابل تکان دهنده ترین جنایت های هولناک را بسیار به سادگی جلوه داده و ماهرانه توجیه می کنند.
متاسفانه حالت کنونی نشانگر آنست که ریخته شدن خون افغان های مظلوم نزد دشمنان اهمیت نداشته و حتی برعکس کسانی مثل اشغالگران و حامیان اجیر آنها از بال بال زدن خورد و کلان این سرزمین در زیر حملات ددمنشانه امریکایی ها، ناتو و قوای اجیر افغان لذت نیز می برند طوریکه امریکای جنایتکار راحت جنایت می کند و اداره فاقد صلاحیت آن در کابل ناظر جنایت است و به جنایت بادار شاباس و آفرین نثار می کند ننگ باد بر چنین حاکمانی که بر خون بی گناهان سرزمین خود خوشحالی کرده و به فرض حذف مخالف خود بر گریه داغدیده های ملت خود قهقهه می زنند!
به راستی که این روزها بار دیگر ملت افغانستان در امتحان و آزمون سختی به سر می برد از یک‌ طرف آوارگی و مظلومیت، از یک طرف فقر و بیچارگی مادی، از طرفی سردی خشک و خنکی بی حاصل زمستان و از سویی هم بمباردمان کور کورانه دشمنان دین و حامیان فریب خورده شان (بخصوص در این اواخر) و از طرفی هم که از همه درد آورنده تر است حاکمیت ضعیف و بی جان، بی تفاوت و بی بخار اداره کابل است که بجای پاک کردن اشک چشم این ملت بی نوا، مشت محکم تری را از سر ظلم و زورگویی به فرق سرشان حواله می کند.
چاره جز این نیست که به تنها روزنه امید بیش از پیش چشم امید دوخت و کماکان به حیث انصار و اعوان حق از هیچ نوع کمک مادی و معنوی بدانها دریغ نکرد و تا پیروزی و کامیابی آن جماعت حق (یعنی مبارزان راه خدا) بر طایفه متجاوز خارجی و بندگان خود فروخته آنها دست از سلاح، دعاء و همکاری نگرفت و بخاطر جلوگیری از بحران های پیش رو و احتمالی خود به خود آئیم و به جای دست بالای  دست ماندن، دست به دست هم دهیم.
به امید روزیکه ملت عزیز از اسارت دشمنان بدر آید.
ابوصهیب حقانی

Related posts