تازه ترین ها

آیا طالبان به آتش بس غنی ، بند یا باز هستند ؟

آیا طالبان به آتش بس غنی ، بند یا باز هستند ؟

خالد رعد // ترجمه : جواد جوزجانی

در روزهای پایانی رمضان، رئیس (یک شاخهء) رژیم کابل «اشرف غنی» آتش بس اعلان کرد. طالبان هم سه روز عید را آتش بس اعلان کردند، اما تصریح کردند که آتش بس ما پاسخ به غنی نیست بلکه بخاطر آسایش مردم است و ما در هفده سال گذشته همواره در روز های عید آتش بسِ اعلام ناشده داشته ایم. بعداً اشرف غنی مدت آتش بس را تمدید کرد، اما طالبان به این اعلان اشرف غنی گوش ندادند، آتش بس خود را پس از روز سوم عید پایان بخشیدند و دوباره به سنگرهای خود برگشتند. دو سه روز پیش رسانه ها خبر دادند که غنی آتش بس یک طرفهء خود را پایان داد و به نیروی نظامی دستور داده که عملیات خود را از سر بگیرند.

با شنیدن این خبر سوالی برای من پیداشد که آیا طالبان به آتش بس دولت،  بند یا باز هستند ؟ پس از تامل و فکر، جواب این سوال را منفی یافتم. جوابی که ممکن برای خیلی ها مورد قناعت باشد و به همین امید با شما شریک می سازم.

بعد از خروج طالبان از کابل تا امروز، اگر یک نگاهی سریع به جریان جنگ ۱۷ سالهء کشور بیاندازیم، یقیناً به این نتیجه می رسیم که استعمال وسایل پیشرفتهء نیروی نظامی، هیچ گاه به مبارزهء جاری طالبان در مقابل آمریکای ها مانع ایجاد نتوانسته است، اگر جلو طالبان یا مبارزهء ملت افغانستان را گرفته می توانست، امروز  باب های مستقلی را در کتاب های تاریخ در مورد آغاز و پایان نظام طالبان مطالعه می کردیم (یعنی طالبان داستان پارینهء می گشت).

جنگ شاهیکوت خوب به یادم است، دران ساحهء کوهستانی بر علاوه از پرتاب بمب های بزرگ بر سنگرهای طالبان، قوای زمینی نیز هجوم برده بودند و آن قدر مزایل های بزرگ شلیک می شد که از اثر اصابت این میزایل ها حتی کلکین های مردم در مناطق غربی ولسوالی زرمت شکسته بود. این مبالغه نیست.

آن زمان بارها در تاریکی های شب در روشنای همین بمب ها ومیزایل ها خم و پیچ های راه را پیدا کردم.

اما با آن همه بمباردمان شدید و جنگ های بزرگ زمینی، هنوز هم دامنه های شاهیکوت پر از طالبان است، حالا هم آمریکای ها  قادر نیستند با جرات به آن جا بروند. از رسانه ها می شنویم که دامنه های شاهیکوت در جنوب غرب کشور منطقهء نا آرام و خونین برای نیروهای آمریکای و دولتی است.

همچنان در هر ولایت کشور مثال های مشابهی داریم و از تذکرهء آن می دانیم که آتش سرخ زمان اوج غرور بوش، اوباما و کرزی نتوانست طالبان را نابود و یا اقلا ضعیف بسازد، در حالی که طالبان نسبت به امروز قدرت ضعیف و نیروی کم داشتند، بناءً طالبان به آتش ترامپ و غنی به اصطلاح روستایی، نه بند هستند و نه باز.

اشرف غنی هرگاه به کرسی ارک نشست، اولین ارمغان وی برای افغان ها امضاء پیمان امنیتی با امریکا بود، به امید اینکه امریکایی ها طالبان را از بین خواهند برد. اما امروز می بینیم که وضعیت طالبان نظر به چهار سال پیش بسیار تغییر کرده است و در سراسر کشور از وضعیت دفاعی به حالت تهاجمی درآمده است.

درین اواخر، ترامپ هم به امید از بین بردن طالبان استراتیژی جنگی خود را در قبال افغانستان اعلان کرد و اختیارات عساکر خود را بیشتر و افزون تر ساخت. نظامیان امریکایی نیز با استفاده از قدرت مدرن نظامی شان، در ساحات مختلف کشور  چاپه زدند، بر مناطق زیر کنترول طالبان عملیات های تعرضی انجام دادند و در مناطق زیادی بدون فکر عواقب دست به بمباران های کورکورانه زدند. اما این همه حرکت های آن ها هیچ سودی برای سرکوبی طالبان نداشت.

علت بزرگ ناکامی امریکایی ها اینست که طالبان عبارت از چند نفر محدود یا یک گروه کوچک نیست، بلکه یک مفکوره، یک ایدیالوژی و یک ملتی است که هیچگاه به زور بمب ها و آتش ها محو نمی گردد. حرکت طالبان نه سست می شود و نه هم مبارزه اش کمرنگ می شود. تا اینکه دشمن از  جنگ در برابر ارزش های ملی و اسلامی این ملت دست بردار نشود، مبارزهء طالبان تند تر و تیز تر و برای اشغالگران و مزدوران آنان خونین تر می گردد

Related posts