تلفات بی سابقهء عساکر چه پیامی برای نظامیان رژیم دارد ؟

تلفات بی سابقهء عساکر چه پیامی برای نظامیان رژیم دارد ؟

روز گذشته، رسانه های امریکایی خبر دادند که اگر بتوانیم نیروهای خود را از افغانستان نجات بدهیم، جشن می گیریم.

چنان معلوم می شود که دل اشغالگران شکسته است، زیرا هیچ نشانهء پیشروی را در افغانستان نمی بینند، آن ها در مورد جنگ افغانستان دچار یک بحران بزرگ درمیان خود هستند. رژیم فاسد، ناکام و بی کفایت کابل نیز حیثیت آن ها را با خاک یکسان ساخته است.

هر فرد رژیم با یکدیگر دست و گریبان است، اختلافات داخلی رژیم به اوج رسیده است، مقامات و منسوبین رژیم در دزدی، رشوت خوری و مزدوری به بیگانگان با یکدیگر رقابت و مقابله دارند.

اکنون که حملات تهاجمی مجاهدین نیز شدت و افزایش یافته است و صدها تن عساکر رژیم در هر بخش کشور کشته می شوند، رژیم چند سره به حدی حواس خود را از دست داده است که حتی فکری هم نمی کند که چرا این قدر عساکر، زندگی خود را از دست می دهند.

در طی سه روز گذشته، به تایید مقامات رژیم ۴۶ تن عساکر ادارهء کابل در دهراوود (ارزگان) ، ۱۷ تن در ارغستان (قندهار) ، ۱۹ تن در ازره (لوگر) ، ۱۶ تن در بالابلوک (فراه) و ۴۱ تن در جغتوی غزنی کشته شده اند (که شمار مجموعی شان به ۱۳۹ تن می رسد). این آماری است که رسانه ها از زبان مقامات نقل کرده اند و آماری را که مسئولان رژیم نپذیرفته اند یقیناً به مراتب بالاتر است.

از سوی دیگر، طیارات خارجی ۳۲ تن ملیشه های دولتی را در ولسوالی ازرهء لوگر بمباران کردند، مردم محل می گویند که ۱۷ تن آنان کشته و متباقی شان زخمی شده اند.

وزارت دفاع در مورد تلفات ارزگان خبر داد که تنها ۵ تن کشته شده اند، اما بی بی سی از زبان ولسوال چنارتو و فرمانده سپیشل فورس نوشت که اجساد ۴۰ تن سربازانی را که در جریان درگیری با طالبان کشته شده اند یافته ایم.

ازین آمار بزرگ تلفات می توان درک نمود که اشغالگران و مقامات رژیم مزدور که برای قدرت و فساد با هم دست و گریبان اند، چه قدر بی پروا و بی احساس اند.

آیا عسکر افغان هنوز هم درک نکرده است که آخر چرا به فرمان چنین مقامات بی رحم و کافران اشغالگر، در برابر مجاهدینِ آزادی خواه و میهن پرور بجنگم و خون خود را هدر بسازم.

آیا مناسب است برای اشغالگران و مزدورانی بجنگم که به جای اینکه مرا به مانند داعشیان درزاب مرا مرگ نجات بدهند، بالعکس از بالا بمباران می کنند و یا در دشت های چنارتو جسد مرا به سگان و شغالان می گذارند و وزارت دفاع اعلان می کند که عساکر ما کشته نشده اند ؟ آیا با این همه واقعیت ها، باز هم عسکر افغان این قدر احساس  و غیرت پیدا نمی کند که در مورد جان، خانواده و آخرت خود فکر بکند ؟

باید عساکر رژیم تصمیم بگیرند که با استفاده از فرصت طلایی عفو عمومی امارت اسلامی از مقاومت بی جا و ناروا دست بگیرند و این قدر احساس پیدا بکنند که آخر چرا، برای چه و برای چه کسانی جان های خود را از دست می دهیم ؟

Related posts