تازه ترین ها

بررسی همه جانبهء فتوای کابل (بخش نهم)

بررسی همه جانبهء فتوای کابل (بخش نهم)

نویسنده : مولوی شمس الله سالک // ترجمه : حبیب زاده

حمله بر حقوق اجتماعی با استفاده از عنوان صلح :

مفتیان اجیر در صفحات ۷ الی ۱۵ فتوای شان در رابطه به اهمیت، ضرورت و وجوب صلح آیات زیادی قرآنی، احادیث نبوی (صلی الله علیه و سلم) و آثار اصحاب کرام (رضی الله عنهم اجمعین) را نقل کرده اند.

ایشان زیر عنوان «اهمیت، ضرورت و وجوب صلح» نوشته اند :

«الله سبحانه و تعالی به رسول الله صلی الله علیه و سلم در مورد مشرکین مکه می فرماید که اگر آن ها به صلح میلان نشان دادند پس خودت هم مایل به صلح شو، درین مورد قرآن عظیم الشان چنین می فرماید :

وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ [الأنفال : ۶۱]

ترجمه : و (ای محمد صلی الله علیه و سلم) اگر آن ها (دشمن) بطرف صلح میلان کند، پس خودت هم برای آن (صلح) آماده شو و توکل بر الله کن، یقینا که او ذات شنوا و دانا است.

بناء ما علماء از طرفین درگیر در منازعه افغانستان می طلبیم تا جنگ – آن جنگی که نتیجهء آن جز تباهی و کشته شدن انسانان بیگناه چیزی دیگری نیست – در مقابل برادران مسلمان را ترک نموده و راه صلح را پیش گیرند و برای صلح با برادران مسلمان خود و جمهوری اسلامی افغانستان به مذاکره بنشینند».

دشمن مکار صلح را به گرو گرفته است و صلحی را نمی خواهد که خداوند تعالی و پیامبر وی صلی الله علیه وسلم توصیه کرده و ملت مظلوم افغانستان به آن نیاز دارد، نیز آن صلحی را نمی خواهد که منافع وی را تضمین نکند و سلطهء وی را ادامه ندهد.

صلح عنوان بسیار جالب، فریبا و طلایی است، صلح آرمان قلب های همه افغان ها است و افغان ها از ۴۰ سال بدین سو در انتظار صلح هستند.

صلح از اهداف علیای است که خداوند تعالی پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم را برای برقراری آن فرستاده است، صلح حکم الهی است، صلح بخشی از سیاست شرعی است و صلح در چوکات شرایط و مقررات شریعت، مصلحت بزرگی است.

اما صلحی که بر خلاف احکام و مقررات شرعی باشد اصلاح نه، فساد و جنایت نا بخشودنی است. در شریعت اسلام، شرط اول برای مقبولیت صلح اینست که باید سبب سربلندی اسلام گردد و متضمن خیر مسلمان ها باشد، صلحی که در شر و ضرر دنیوی و اخروی عامهء مسلمان ها باشد، خیر نیست بلکه شر عظیم است.

دشمن مکار با استفاده از عنوان زیبای صلح بر حقوق اجتماعی مسلمان ها حمله می کند و آن را پامال می کند. غوغای که از سوی دشمن به نام صلح خواهی به راه انداخته شده است مقتضای آن، صلحی نیست که آیات قرآنی توصیه کرده و ملت مسلمان افغانستان به آن نیاز دارد، بلکه این یک بخشی از تکتیک جنگی دشمن است. دشمن می خواهد پس از شکست فاحش در میدان نظامی، با استفاده از عنوان صلح به اهداف خود برسد. زیرا طرف مقابل و اصلی جنگ (طرفی که جنگ را بر افغان ها تحمیل نموده است) امریکایی ها هستند. آن ها خود را عقب گرفته اند و وظیفهء شعار صلح خواهی را به نعره چیان خود که مقامات ادارهء کابل هستند سپرده اند. هر کسی می داند که نعره چیان ادارهء کابل هیچ اختیاری در صلح و جنگ ندارند، نه ایشان جنگ را آغاز کرده اند و نه هم جنگ را متوقف ساخته می توانند (حتی درین راستا نقشی هم بازی نمی توانند) ، بناءً گفته می توانیم که نعره های صلح خواهی ادارهء کابل یک توطیهء امریکایی است، امریکا می خواهد ازین وسیله به نفع خود استفاده بکند.

کافران می خواهند با این توطیه، مردم ساده لوح را فریب بدهد. آن ها از روی همین هدف، خبرهای را بزرگ نمایی می کنند، مثلا : «ادارهء کابل پذیرفت که در رابطه به صلح بدون قید و شرط گفتگو می کنیم، حتی ترمیم قانون اساسی را هم می پذیریم، اگر طالبان می خواهند خود را به شکل حزب رسمی ثبت بکنند هم قبول داریم».

ایشان می خواهند این سوال را در ذهن مردم جاگزین بسازند که پس مجاهدین چرا صلح نمی کنند ؟ ، تا ازین کار خود به حیث یک ابزار استفاده نمودهفمفکورهء مردم را متزلزل بسازند و مردم را بر علیه مجاهدین انگیزه بدهند.

اما حقیقت اینست که مقام رهبری و بزرگان مجاهدین همه تکالیف ملت و مشکلات کشور را درک می کنند، آن ها هرگز از آزار و اذیت مسلمان ها لذت نمی برند و نه هم زیر فشار بیگانگان قرار دارند، بلکه با مشکلاتی که عامهء مردم مواجه هستند، مجاهدین با ده چند آن رو به رو اند. در حقیقت، صلحی را که کافران آرزو دارند ثمرهء جهاد چند دههء ما را از بین می برد و مسلمان ها را در امور دنیوی و اخروی با مشکلات مواجه می سازد.

مسلمان ها و مجاهدین باید بیدار و هوشیار باشند، دشمن مکار با استفاده از عنوان صلح دام بزرگی شیطانی را آماده ساخته است و با این توطیه می خواهد مسلمان ها را با همدیگر درگیر بسازد.

حقیقت اینست که دشمن مکار با استفاده از عنوان صلح، توطیه ای را برای از بین بردن دین مقدس اسلام به راه انداخته است. چند تن را برای این کار گماشته است تا مردم را با تبلیغات، پروگرام ها و نشست های فرمایشی فریب بدهند. نیز از طریق تلویزیون ها، رادیوها، مجله ها و روزنامه ها برای این دسیسه کمپاین می کند.

Related posts