تازه ترین ها

قابل توجه نهادهای بشری….!!

قابل توجه نهادهای بشری….!!

درین شب و روزهای اخیر، یکبار دیگر خبرهای دردناک از زندان امریکایی بگرام در مورد وضعیت ناگوار زندانیان به دست آمده است.

امریکایی ها متصل اینکه افغانستان را اشغال کردند محبس وحشی بگرام را برای شکنجهء افغان ها ساختند. امور این زندان در سال ۲۰۱۲م به شکل نمایشی به ادارۀ کابل سپرده شد. آن زمان گفته می شد که کمتر از سه و نیم هزار زندانی درین زندان نگهداری می شوند، رژیم قبلی شماری زیادی زندانیان را رها کرد، اما این زندان با آمدن رژیم چند سره دوباره از افغان های بی گناه پر ساخته شد.

بر علاوه از زندانیان تازه، تعداد زیادی از زندانیان از محابس پل چرخی، قندهار، غزنی و دیگر ولایات کشور به جرم اینکه گاه و ناگاه برای حقوق خود به شکل اعتراض دست به اعتصاب غذایی می زدند، به این زندان آورده شدند.

درین روزها باز هم شماری از زندانیان از پلچرخی کابل به بگرام انتقال داده شده اند. هدف از انتقال زندانیان اینست که کسی صدای آن ها را نشود و از حال زار شان خبر نشود.

از همین است که هر از گاهی خبر مرگ زندانیان شنیده می شود، هر چه زندانیانی که به امراض لا علاج گرفتار اند، از شمار بیرون اند.

به تازگی، نامه ها، پیام های صوتی و بعض تصاویر زندانیان در اختیار فعالان شبکه های اجتماعی و به ویژه کمیسیون اسرای امارت اسلامی قرار گرفته است که نشان می دهد آن ها از وضعیت ناگوار شان فریاد می کنند و شواهد نشان می دهد که زندانیان مظلوم در حالت بسیار بدی قرار دارند.

زندانیان می گویند که برخورد محافظان افغان کاملا غیر انسانی است، به بهانه های اندکی زندانیان را شکنجه می کنند، زشت می گویند و اهانت می کنند، حق اعتراض و فریاد از زندانیان گرفته شده است، بجای جامه های خودشان دریشی های تنگ و نادرست به زندانیان داده شده است که اصلا قابل پوشیدن نیست. خصوصا زندانیانی که قد بالا و یا وزن زیادی دارند با مشکل زیادی گرفتار اند و بدن شان نیمه برهنه معلوم می شود، پنجره های زندان بسیار تنگ می باشد و در اثر آن بسیاری زندانیان به بیماری های لا علاج گرفتار شده اند. بسیاری زندانیان به سبب عدم دسترسی به علاج و تداوی اذیت می بینند، حتی بارها بعضی زندانیان قصد خودکشی کرده اند، با پَل ماشین رگهای خود را بریده اند تا خود را ذبح بکنند، اما زندانیان دیگر نجات داده اند.

پیام های تازۀ زندانیان شامل این واقعیت ها است. آن ها می گویند که به اعتصاب غذایی و یا کدام احتجاج دیگر، صدای شان شنیده نمی شود. بلکه مورد شکنجهء بیشتر قرار می گیرند، بناءً مجبور می شوند زندگی شان را خاتمه بخشند.

خارجی ها اگر چه با مقامات افغان شریک هستند، اما خود را مسئول نمی پندارند. زیرا آن ها می گویند که مسئولیت زندان بگرام را به مقامات افغان سپرده اند. آن ها اگر مظالم عساکر افغان را به چشم خود تماشا بکنند، جلوگیری نمی کنند. بیشتر عساکر افغان کسانی اند که خود را به هیچ اصل و قانون پابند نمی دانند و نه هم چنان شعوری دارند که به کرامت انسانی احترام قائل باشند. پس در چنان وضعیتی که از حال زندانیان کسی خبر نمی شود، طبعی است که با اسیران برخورد بی رحمانه می کنند.

ما بر همه نهادها و سازمان های داخلی و بین المللی صدا می کنیم که درین مورد، بدون ملحوظات سیاسی و تنها از روی همدردی بشری غم زندانیان بگرام را بطور خاص بخورند و وضعیت دیگر زندان های کشور را به شکل عمومی بررسی بکنند.

سازمان جهانی صلیب سرخ، نهادهای بشری، فعالان مدنی، بعضی افغان های با وجدان در داخل ادارۀ کابل و دیگر مدعیان حقوق بشر باید بر وضعیت زندانیان در بگرام و دیگر زندان های افغانستان رحم بکنند، از برخورد ناگوار مقامات و عساکر بی مهار ادارۀ کابل در زندان بگرام جلوگیری بکنند.

دوسیه های زندانیان بررسی شود، به صحت و تداوی آنان توجه شود، به خوراک، نوشاک، لباس و جای بود و باش آنان توجه جدی شود. عساکر از شکنجه و اهانت زندانیان منع کرده شوند، این همه حقوق بنیادی هر اسیر به حیث یک انسان است.

Related posts